Nu heb ik het weer ... ik hoor over 15 cm sneeuw en ben jaloers.
Mogelijk omdat we er niet even uit kunnen, tijdens deze hoogdagen in het toeristische seizoen moet de motor blijven draaien.
Maar goed nieuws, de motor wordt bijgestuurd, opgedreven: vandaag ben ik begonnen met de selectieprocedures voor mijn assistente op kantoor - ik dacht steeds aan een vrouw.
Aan OMATHO (Office Malien de Tourisme et de l'Hôtellerie) vroeg ik enkele namen van kandidaten die toerisme studeerden; ik kreeg de contactgegevens van 6 jonge mensen en zag er vandaag 4. Het was een jonge man die er het beste uitkwam ...
De grote uitdaging is niet het vinden van de juiste persoon - weliswaar niet onbelangrijk - maar het uit handen geven van mijn werk!
Wordt zeker vervolgd.

Maar laat ons niet vergeten wat echt belangrijk is: Sira wil niet meer zitten en trekt of duwt zich aan wat ze maar te pakken krijgt recht.

vrouw met pit

Het gidsenmilieu, dat ik graag het gidsengespuis noem, is een wereld apart. Lees er elke geschreven gids over Mali op na en ergens vooraan vetgedrukt of ingekaderd staat te lezen in mooiere woorden dat gidsen in Mali een plaag kunnen zijn. Zogezegd stoere mannen onder mekaar, bedreven roofdieren daarbuiten. Ik laat me hier even gaan en mag niet vergeten te melden dat er ook koren onder het kaf zit.
Maar een mannenwereld dus. En daar probeert Tounga Tours wat aan te doen. De meeste van onze rondreizen beginnen met een dagje hoofdstad en de eerste voormiddag in het land krijgen ze een rondleiding au grand marché van deze Afou, ma belle soeur. Ze praat goed Frans, was mijn steun en toeverlaat toen ik bij de familie woonde, en staat zonder probleem haar mannetje. Afou is een prachtig voorbeeld van een Afrikaanse vrouw die niet bij de pakken blijft zitten, naast gids op de markt is ze ook een meester-commerçante: ze verkoopt 'ussulan' (Afrikaanse wierook), juweeltjes tijdens de feestdagen, ze verft de gegeerde 'bazin'-stoffen voor de sierlijke Afrikaanse boubou's, ze verhuurt stoelen voor feesten... Ik denk altijd dat ze een hot shot zakenvrouw zou zijn, mocht ze in een ander deel van de wereld geboren zijn. Ook wel een beetje een harde tante hoor, de foto spreekt.

Een sympathieke reiziger die iets van foto's maken weet, zond me deze foto na zijn rondreis en bezoek aan Bamako. Kijken naar dit beeld maakt me goedgezind, zo geweldig vind ik het.

peinturer

Ik zit in een doe-fase. Of beter een onderneem fase, wat zich onder andere uit in het laten schilderen van de binnen- én buitenkant van ons huis.
Lekker nieuw en fris is dat.
Trouwens, Afrikaans Frans voor schilderen is ... inderdaad 'peinturer'.

rood

We brachten deze prachtige Tounga Tours - shirts mee. Voor de gidsen, het personeel in huis, eigenlijk iedereen die iets met TT te maken heeft. Adama draagt hem hier met trots - ze zijn gegeerd moet ik zeggen - behalve door Oscar. Die kwam de zijne terugbrengen.
Oscar werkt al ongeveer een jaar voor ons, eerst guardien en sinds Djinè weg is doet hij de kamers en hij doet het goed. Oscar is Bobo, een van de vele ethnische volken hier en gekend om hun minder islamitische gewoonten: het is bij de Bobo dat dikwijls het gierstebier gebrouwen wordt en ze eten nagenoeg alles wat beweegt. Toen we nog bij de familie op de cour woonden was er een hond die weg moest. Misschien was hij te agressief, dat weet ik niet meer. Wat doe je met zo'n hond: die geef je aan de Bobo, zij eten hem op. Een nieuwe eigenschap van de Bobo die ik onlangs ontdekte was dus: zij dragen geen rood.
Een gewone Westerse vraag zou dan zijn: waarom niet? Maar een gewoon Westers antwoord is daar zelden op te vinden. Je zou een verlegen lach als antwoord kunnen krijgen, een soort plaatsvervangende schaamte die eerder hoort bij de vragensteller van deze openhartige vraag. Of gewoon het simpele 'parce que c'est comme ça' of 'parce que ce n'est pas bon'.
Deze keer heb ik me als een goede Afrikaan gedragen en niets gevraagd.

zwemmen in de Noordzee

Het was een geslaagd België-bezoek. Ik had er zo naar uitgekeken en schreef al dat ik zelfs bang was tegen het einde geen zin te hebben om terug te keren. Maar dat gebeurde niet, ik kwam graag terug. En bang hoef ik niet te zijn, betekent gewoon dat het dan tijd is voor een volgende fase. Maar nu nog niet.

Eén van de hoogtepunten was zeker die uitzonderlijk warme septemberdag aan de kust en N'Yélé en ik die kopje onder gingen in de Noordzee.
Verder heb ik enorm genoten van het gezinsleven. Ik vertelde al wel dat de werelden van man en vrouw hier zeer gescheiden zijn en dat dat me moeilijk valt. Mijn gedachten dwaalden bij dit schrijven naar religieuze sferen. Ik heb het er al met verscheidene mensen over gehad die ook christelijke Afrikaanse landen kennen en daar lijkt me dat dan toch minder, of is het gras er gewoon groener? Deze morgen toen ik N'Yélé naar school bracht zag ik twee meisjes in bourka en ik zag het niet graag. Het staat even ver van de Afrikaanse eigenheid als de jeans maar toch voor mij moeilijker te verteren. Retournons à nos moutons ... Van was mee en we leefden een volle maand als een Westers gezin. Ik heb er van genoten.

Ik weet niet wat het is, daarmee bedoel ik dat ik het niet rationeel kan uitleggen. Het zijn niet zozeer de mensen maar de omgeving. Ik zit in de auto en ik kijk rond, ik ruik het gekruide Afrika. Hier wil ik zijn.

het ene ontslag is het andere niet

Een paar dagen geleden toen ik met Van enige programma's aan het doornemen was, zei hij plots. Solo is ontslagen. BOM!
Solo, alias PDG, is de waker van hiernaast. Tussen onze huizen en de rivier ligt, vooral na het regenseizoen wanneer het water zakt, braakliggend en vruchtbaar land. Op de foto onderaan - genomen vandaag! - zie je vooraan de nu verdroogde tuintjes en achteraan de oever die stillaan vol water stroomt. Al jaren is Solo hier (zie ook boven links) heer en meester, kweekt er aubergines en tomaten. Mango's krijgen we ook veel van hem.
Sinds enkele maanden verbouwen de buren. Het gebouw stond een tijdje leeg en er zou een nieuwe huurder komen. Een Libanese 'fils a papa' zegt men. En dat de Libanezen, die in heel West-Afrika een groot percentage van de handel in handen hebben, aardig wat duiten verdienen is er aan te zien. De tuin mooi opgefrist - een eufemisme voor kaalgekapt want het zag eruit als een weelderige brousse en is nu netjes rechttoe rechtaan gemodelleerd, zelfs hun bougainvillea die met zijn prachtige fuscia kleur pronkte over onze muur is met de grond gelijk gemaakt -, het bouwvallige huis proper opgeknapt en volledig herschilderd (zie boven rechts). En toen alles klaar was en de verhuiswagen eraan kwam zei de mama van de jonge Libanees. Dag Solo, we hebben je niet meer nodig. Niet van de ene dag op de andere, maar van het ene uur op het andere. Solo heeft daar geen verhaal tegen en kan gaan. Wel blijft hij regeren over de oever maar wat verdient hij met die paar groenten. Als huisvader zeker niet genoeg.
Ik was geshockeerd. Ik moest huilen.
Een paar dagen later vernamen we dat zijn pasgeboren baby was overleden.

Bij Djinè daarentegen (zie 01/04/09 en 05/08/07) is elke compassie mij vreemd. Na een paar keer nog ontslagen te zijn geweest en weer teruggekomen is de laatste stuiptrekking verschenen en erna voorgoed tot rust gekomen. Hij wou nog wel werken, misschien omdat hij moest van de familie, misschien omdat hij weet dat het verdomd moeilijk zal zijn hier in Bamako iets anders te vinden. Misschien wou hij ergens wel, maar zo veel nu ook niet. Twee dagen met volle moed bezig en dan was hij het weer beu. We hadden hem geadopteerd als één van ons, een lid van de familie zoals iedereen hier. Vermoedlijk was de tijd gekomen voor hem om andere ervaringen op te zoeken. Hij had geen zin meer en wij bijgevolg ook niet.
Moge hij zijn weg vinden want het zal (en is!) niet simpel zijn voor een tengere jongen met zijn geaardheid.

zwerversdrang

Ik heb de laatste dagen leuke gesprekken gehad en dat is essentiële voeding voor mijn bestaan. En ja hoor, weerom met blanke vrouwen. Maakt in principe niet uit natuurlijk, als het maar een deugddoende uitwisseling is. Een boeiend detail is dat ze donker gekleurde wederhelften hebben.
En ik heb iets ontdekt: als je je dan toch in een exotisch avontuur wil storten met een partner afkomstig uit een 'vreemde' cultuur, doe het dan met mate. Ik ken gemengde koppels die in Afrika wonen en gemengde koppels waarvan de Afrikaan in Afrika verblijft en de Europeaan in Europa met jaarlijks enkele reisjes heen en weer. Deze vrouwen die in Europa wonen, blijven Afrika een warm hart toedragen. Ze kennen Afrika wel maar net voor de frustraties optreden zitten ze alweer op het vliegtuig richting thuisland. En afstand schept verlangen wat me dunkt ook niet slecht is voor een relatie.

Bij ons, vrouwen die zich hier gevestigd hebben, is de roze schijn van onze bril verkleurd. Mijn hart gaat nog steeds uit naar Afrika hoor, daar bestaat geen twijfel over maar door hier lang en diep genoeg te zijn moet ik eerlijk toegeven dat ik niet helemaal wars ben van enige frustratie. Om twee voorbeelden te noemen: het complete gebrek aan hoffelijkheid in het verkeer en wat mij nu meer moeilijk valt, de zo gescheiden leefwerelden van man en vrouw.

Een lang verhaal om onder andere te zeggen dat ik nog nooit zo heb uitgekeken naar het België bezoek. Zelfs in die mate dat ik me nu sterk afvraag of er die drang zal zijn om terug naar Mali te komen, zoals die er al elk jaar is geweest.

Het zullen 14 maanden in totaal zijn, na de laatste overtocht. Nog nooit ben ik zo lang gebleven.
En het is warm geweest.
Het heeft lang geduurd.
We willen Sira komen tonen.
...
Of is het iets anders?
Begint de zwerversdrang zijn plaats op te eisen?
Tounga Tours werkt en wat nu?
Nood aan een nieuwe uitdaging?