politics

We zijn sinds een drietal maanden geabonneerd op twee Malinese kranten, Le Républicain en L’Indépendant. Elke krant telt zo’n 12 bladzijden, en er is geen vette weekendkrant, gewoon geen weekendkrant. Er wordt veel geschreven over binnenlands politiek nieuws, ik slaag er niet in het te volgen. (Een beetje zoals het nieuws op de nationale TV-zender ORTM, eindeloze reportages over binnenlandse aangelegenheden.) Onder andere de uitvoerige verslagen over de voorbereidingen voor de presidentiële verkiezingen in 2012 kunnen me niet boeien.

Het zijn onafhankelijke nieuwsbladen dus ze zijn niet mild voor de regering en de president Amadou Toumani Touré (ATT in de volksmond). Sarkozy maakte in Mali een tussenstopje van een paar uur met als doel ATT ervan te overtuigen alles te doen om Pierre Camatte te bevrijden, ontvoerd en uiteindelijk vastgehouden door Aqmi, de West-Afrikaanse tak van Al Quaeda. Dat heeft ATT dan ook (braafjes?) gedaan wat zorgde voor een rel met buurlanden als Algerije die onder geen enkel beding wouden toegeven aan de terroristen. De vraag werd gesteld, zeker nu dit jaar de 50e verjaardag der onafhankelijkheid wordt gevierd, of er eigenlijk ooit een einde gekomen is aan het kolonialisme.

En wat stond er vorige week op die ene bladzijde met buitenlands nieuws: een foto van Leterme! En een artikel over hoe de onenigheid over het recht van de franstaligen in de rand van Brussel zorgde voor een regeringcrisis en uiteindelijk ook het vallen ervan.
Je houdt het niet voor mogelijk.

Bij gebrek aan een foto van Leterme, Sarkozy en ATT …

la tontine

Back to blog!

Na het wilde seizoen namen we rust in Senegal. Ik werd er verliefd op de koele oceaanbries. Ben benieuwd wat hij met mij of ik met hem nog in petto heb ...
Ik wou niets bezoeken, geen avontuur: alleen zwemmen, aangename temperaturen, lekker eten, dicht bij de zee zijn, fijn gezelschap en dat kreeg ik. Wat wil een mens nog meer? Meer van dat!

Maar de vakantie duurde slechts een week en toen keerden we terug naar de hitte en het stof en gelukkig niet al te vele werk nu het kalme seizoen - of la saison morte -is ingezet. Terug naar het personeel ook met al zijn perikelen. Er waren onze trouwe Mohammed en Oscar, Emmanuel en ook Malick (zie foto).
Op een gegeven dag ging Djinè en kwam Malick, hij zorgt niet voor de kamers maar strijkt en komt in het weekend de anderen vervangen. Hij werkt hier ongeveer een jaar maar het is pas sinds kort dat ik tijdens een gesprek met hem hoorde dat hij in Senosa geboren is. Ik wist dat zijn familie in de buurt van Djenné woonde, maar Senosa dat is apart. In dit Peul dorp bracht ik 12 (!) jaar geleden een maand door bij Nouhoum Sangho, de Peul edelsmid die ooit meekwam naar het Zuiderpershuis en waar Peter een maand stage volgde. Nouhoum weet niet dat Malick hier werkt en dat is beter ook want die kennis zou de rust van Malick kunnen verstoren. Malick werkt nu bij Ann dus heeft een maandelijks salaris dus ...
Van vragen is Malick anders ook niet vies. Elke Peul die zichzelf respecteert, moet beesten hebben. En voor Malick is de tijd gekomen voor zijn eerste koe. Ik leen hem dan het geld en hou een deel maandelijks af van zijn salaris tot alles is terugbetaald. Hummm, ik zie het liever omgekeerd. Ik hou maandelijks een deel van zijn salaris bij en wanneer hij voldoende heeft, koopt hij een rund. Er werd verder niet meer over gesproken tot hij op een zekere dag bij me komt met een voorstel: hij heeft het er met alle medewerkers over gehad en iedereen gaat akkoord: we starten een 'tontine' op en of ik ook wil deelnemen.
Een tontine is een wijd toegepast spaar-systeem hier in Mali. Bijvoorbeeld de onderwijzeressen van een gemeenschap zetten een tontine op of de beenhouwers op de markt, of de oude vrouwen uit de wijk of een groep studenten doen het met hun beurs. Je kan het wekelijks of maandelijks organiseren en het bedrag wordt vooraf vastgesteld: elke maand geef je een deel van je salaris aan de boekhouder zeg maar, iedereen geeft hetzelfde bedrag en elke maand gaat dit hele bedrag naar één persoon. Dwz dat deze persoon éénmalig een ruim bedrag in handen heeft waar hij eens iets groters meer kan doen of kopen, omdat het anders onmogelijk is zo'n bedrag zelf bijeen te sparen in deze maatschappij waar velen kampen met tekorten.
Ik dacht: fantastisch idee Malick! Wanneer het dan zijn beurt is kan hij eindelijk die koe kopen!
1 april: eerste samenkomst van onze tontine en ... Malick doet niet mee. Een geroep en geschreeuw tussen iedereen, waar ik met volle borst aan deelneem. Ik was echt razend: hij had dit bedacht, en aan iedereen voorgesteld en nu op het laatste moment stapt hij eruit. Maar waar ik echt boos om was, is dat ik hem wel wou helpen om tot een oplossing te komen voor het kopen van die koe en het bijgevolg fantastisch vond dat hij zelf met een oplossing kwam door het organiseren van de tontine en het dan af laat weten.

Leren loslaten staat momenteel bovenaan op mijn lijstje van te doene dingen. Ik hoef er niet boos om te zijn als Malick niet deelneemt, het is zijn leven. Ben gewoon bezig het af te leren God (zie stukje van september 2008) te spelen. Samba mocht dat even doen, door een naam te trekken en als alziende het briefje te nemen waarop de naam van zijn grote vriend, Mohammed, stond. De razernij van 10 minuten ervoor was lang vergeten. Vreugdekreten barstten uit met een bruisend enthousiasme.

oumou

Ik ben een razend konijn, het is nu hoogseizoen en het bedrijf draait goed, ik wil graag wat meer maken van deze blog maar vind er verdorie de tijd niet voor.
Ik had graag nog willen schrijven over het 'Festival au Désert' begin januari, waar we met 22 mensen waren o.a. een groep van 17 Zweden die in het prachtig gelegen hotel Mandé hun gids en 4 chauffeurs bedankten tot ik er kippenvel van kreeg, over het negatieve reisadvies van de meeste Buitenlandse Zaken voor Mali en de gevolgen ervan voor het toerisme en het al dan niet terechte van zo'n bericht, over de twee kranten waar we ons op abonneerden, over Mama die Sitan vervangt in de keuken en die ik nu gevraagd heb te blijven, over de reizigers die hier over de vloer komen en gecharmeerd door onze stek weer verder trekken, over de verschillende gemengde koppels die we hier de laatste tijd over de vloer hadden, over het Malinese dagelijkse leven waarin de impact van de familie op het individu me blijft verbazen, over de hitte die weer stilaan uit zijn 'winterslaap' ontwaakt en het einde van het toeristisch seizoen aankondigt, over de invloed van de islam op mijn kinderen ...

Maar vandaag vooral over Oumou! Het is me gelukt, alle weerstand eindelijk overwonnen. De jonge man waar ik eerder over sprak kon eerst niet komen omdat zijn tante uit de Verenigde Staten op bezoek was, vervolgens was er een ander familie-perikel dat ervoor zorgde dat hij een afspraak miste. Het zal voor een volgende keer zijn, dacht ik. Op nummer twee stond Oumou en zij is nu mijn nummer één assistente. Haar eerste dag vandaag en ik vraag me af of het nu spannender is voor haar of voor mij. Ik ben blij.

N'Yélé, al 6!

Nu heb ik het weer ... ik hoor over 15 cm sneeuw en ben jaloers.
Mogelijk omdat we er niet even uit kunnen, tijdens deze hoogdagen in het toeristische seizoen moet de motor blijven draaien.
Maar goed nieuws, de motor wordt bijgestuurd, opgedreven: vandaag ben ik begonnen met de selectieprocedures voor mijn assistente op kantoor - ik dacht steeds aan een vrouw.
Aan OMATHO (Office Malien de Tourisme et de l'Hôtellerie) vroeg ik enkele namen van kandidaten die toerisme studeerden; ik kreeg de contactgegevens van 6 jonge mensen en zag er vandaag 4. Het was een jonge man die er het beste uitkwam ...
De grote uitdaging is niet het vinden van de juiste persoon - weliswaar niet onbelangrijk - maar het uit handen geven van mijn werk!
Wordt zeker vervolgd.

Maar laat ons niet vergeten wat echt belangrijk is: Sira wil niet meer zitten en trekt of duwt zich aan wat ze maar te pakken krijgt recht.

vrouw met pit

Het gidsenmilieu, dat ik graag het gidsengespuis noem, is een wereld apart. Lees er elke geschreven gids over Mali op na en ergens vooraan vetgedrukt of ingekaderd staat te lezen in mooiere woorden dat gidsen in Mali een plaag kunnen zijn. Zogezegd stoere mannen onder mekaar, bedreven roofdieren daarbuiten. Ik laat me hier even gaan en mag niet vergeten te melden dat er ook koren onder het kaf zit.
Maar een mannenwereld dus. En daar probeert Tounga Tours wat aan te doen. De meeste van onze rondreizen beginnen met een dagje hoofdstad en de eerste voormiddag in het land krijgen ze een rondleiding au grand marché van deze Afou, ma belle soeur. Ze praat goed Frans, was mijn steun en toeverlaat toen ik bij de familie woonde, en staat zonder probleem haar mannetje. Afou is een prachtig voorbeeld van een Afrikaanse vrouw die niet bij de pakken blijft zitten, naast gids op de markt is ze ook een meester-commerçante: ze verkoopt 'ussulan' (Afrikaanse wierook), juweeltjes tijdens de feestdagen, ze verft de gegeerde 'bazin'-stoffen voor de sierlijke Afrikaanse boubou's, ze verhuurt stoelen voor feesten... Ik denk altijd dat ze een hot shot zakenvrouw zou zijn, mocht ze in een ander deel van de wereld geboren zijn. Ook wel een beetje een harde tante hoor, de foto spreekt.

Een sympathieke reiziger die iets van foto's maken weet, zond me deze foto na zijn rondreis en bezoek aan Bamako. Kijken naar dit beeld maakt me goedgezind, zo geweldig vind ik het.

peinturer

Ik zit in een doe-fase. Of beter een onderneem fase, wat zich onder andere uit in het laten schilderen van de binnen- én buitenkant van ons huis.
Lekker nieuw en fris is dat.
Trouwens, Afrikaans Frans voor schilderen is ... inderdaad 'peinturer'.