En toen ...

op een mooie middernacht verlieten we Bamako. Kids, ik, Aoua, de chauffeur en de 'convoyeur' vooraan ...

... en wat we niet hadden weggegeven van onze inboedel achteraan in onze 'groooooooooote camion'. Met deze kinderen reis ik de wereld rond.

Mali reden we met alle gemak uit maar Guinée binnenkomen werd een langer verhaal, vooral ook omdat onze vrachtwagen nog ander materiaal meevoerde dat maar niet ingeklaard raakte en we na 14 uren aan deze boeiende grenspost dan ook met enorme opluchting achterlieten...

 

om resoluut onze weg verder te zetten - de woestijn achterlatend, de tropische regens trotserend - ...

 



recht naar de OCEAAN!

Ann in Le Diplomate

Bij een nieuwe fase, hoort een foto. Eén die verwijst naar het bruisende Bamako waar ik dit laatste anderhalf jaar zo van genoten heb. En die gaat over muziek want genomen in de bar waar op vrijdagavond het orkest speelt van Toumani Diabaté die je er zelf alleen met veel geluk ziet optreden wat het geval was de avond van deze foto! Rond half twee kwam hij zijn orkest vervoegen en in een paar seconden ging de muzikale kwaliteit van aangenaam naar meesterlijk. Oh, en hij zegt ook iets over bijzondere klanten, daar hij genomen werd door Ziggy uit Australië die een pennevriend werd.
Bye bye Bamako.

Ondertussen stoomt het hier alle gaten uit. De ene uitdaging volgt de andere op. Maar een school is er al en sinds kort een huis ook. Drie slaapkamers, twee badkamers, salon, eetplaats, keuken, terras, voor 150 euro per maand. Geen water dus ook geen waterfaktuur. Electriciteit op rantsoen dus een minimale electriciteitsfaktuur. Fakturen is voor mensen met werk. Daar hoor ik binnenkort weer bij - zei ze hardop wensend - maar we moeten voorzichtig beginnen.

Conakry is nog meer back to the roots, noem het back to basics. Ik ben gek. De spanning loopt op, maar er is geen twijfel.

zo is het en niet anders

Daar enkele niet onbelangrijke personen nog dienden ingelicht te worden, met vertraging verschenen, bij deze officieel.

Het dagelijkse leven, zoals we dat tot nog toe al die jaren in Bamako gekend hebben, is niet meer. Deze gedachte bleef de laatste schooldag door mijn hoofd zoemen. Tegelijkertijd gingen op 30 juni Abi van het ontbijt en de keuken, Evarice de dagwaker, Tafsir de nachtwaker, Boubacar de chauffeur en Dramane de strijker en weekendwerker naar huis om de volgende dag niet meer terug te keren. De deuren gingen dicht. Het neertypen doet me nog steeds huilen. Tounga is niet meer, durf ik nog niet schrijven of kan ik nog niet. Ik woon nog in het huis, mijn trouwe Oscar waait binnen en buiten en waakt en werkt en mijn dierbare Aoua blijft voor de kinderen zorgen.

Terug naar begin juli, daar voor die driesprong. Blijf ik in Bamako, de vertrouwde optie? Moet ik terugkeren naar België, de onvoorstelbare optie? Of verhuis ik naar de oceaan, de spannendste optie? Dus op onderzoek uit, met de taxi-brousse naar Conakry, een 24-uur durende sardienen-ervaring, maar daar hadden we voor gekozen. Ik reed van een redelijk groen – want regenseizoen – savanne landschap naar een steeds uitbundiger woud van overvloedige plantengroei en water.

Wat een continent! In Mali kan je de armoede nog enigszins begrijpen; het land is droog en uitgestrekt met weinig interessants in de grond. Het gebrek aan alles stoot hier tegen de borst maar in Guinée verga je van onbegrip en woede. Het Zwitserland van West-Afrika, met zijn vruchtbare aarde – ik at onderweg de heerlijkste ananas – en quasi onuitputtelijke rijkdommen in de grond, geïllustreerd door de treinen die onophoudelijk bauxiet naar de hoofdstad voeren. Wanbeleid, onmenselijke dictators, etnische geschillen en je krijgt een land dat zo mogelijk nog armer is dan Mali. Conakry ligt aan het water en dat is adembenemend, maar electriciteit is er meer niet dan wel en de straten en stranden zijn smerig. Desalniettemin is de geur Afrika, vermengd hier met het zilte van de zee, en de sfeer in de stad is broeierig, de huiden zwart, het zweet bedwelmend, de regens overvloedig en de oceaan aanlokkelijk.

Ik blijf in Afrika, ik ga naar Conakry.

groot!

Zij zal in Mali blijven. Hoewel ze bijna een maand geleden drie werd, is ze toch nog te jong om zonder begeleiding te vliegen. Haar moet je dat niet wijsmaken want het adjectief dat ze zelf het liefst voor haar naam zet is "groooote Sira"!

N'Yélé en Samba vertrekken wel, zonder begeleiding, op vakantie naar oma en opa. Van beide kanten wordt danig afgeteld.

Ik blijf thuis en hoop binnen dit en een maand een beslissing genomen te hebben. Er zijn drie opties, die komen nog aan bod.

dobberen

Ik verlaat Mali, ik blijf, waar ga ik heen, ik verhuis naar Conakry, ik blijf in Bamako één of enkele jaren en onderzoek van hier uit de mogelijkheden, nee ik ga toch of misschien beter dat ik blijf.
Een extract uit de hersenspinsels die mijn hoofd doen dol draaien en soms ook weer niet.
Een dobberend bootje meert op een geven moment aan. Ik voel dat vertrouwen.

Ik zou mogelijk volgend schooljaar een voltijdse baan kunnen krijgen als leerkracht Engels op de Franse school. Op basis van een lokaal contract betekent dat aan een karig loon, maar misschien gecombineerd met de gastenkamers lukt het. Ik heb vooralsnog geen zin in die baan maar misschien als de nood hoog is, wordt deze verteerbaar.

Gisteren had ik voor enkele uurtjes een andere job gevonden. Ik begeleidde een Noorse journalist bij zijn bezoeken aan IDP’s (Internally Displaced Persons). Malinese vluchtelingen dus, uit het noorden naar Bamako. Hij werkt voor een organisatie verbonden aan de Noorse kerk, het ging om christenen. Want ja, een klein percentage van de Malinese bevolking is christen (is het 3 of 5%?) en naast vele moslims verlieten nagenoeg alle christenen de noordelijke steden van zodra de islamisten er arriveerden en de sharia installeerden. Deze christenen pleiten uiteraard voor een lekenstaat en godsdienstvrijheid. Hun verstand zegt dat ze het goed hebben in Bamako maar hun hart verlangt naar een spoedige terugkeer huiswaarts.

En wat is het laatste nieuws van dat thuisfront. Inderdaad, dat die sharia in Kidal, Gao, Timboektoe … in alle ernst wordt toegepast: vrouwen moeten gesluierd, mannen mogen niet roken, naar muziek luisteren is verboden, alleen recitaties van koranverzen zijn toegelaten … Maar wat meer is, de rebellen zoeken er wortel in de grond te schieten. Lokale meisjes zouden gedwongen worden rebellen te huwen, opleidingskampen worden opgericht. Wanneer men aan rekruten met een hongerige familie eten en middelen belooft, wordt weigeren bijna een immorele optie. Djihadisten uit Afghanistan en Pakistan bieden er versterking. Katar zendt vliegtuigen naar de luchthaven in Kidal met god weet wat erin zit en dat is letterlijk te interpreteren. Ik las voordien al dat het kloppend hart van Al Quaida zich volledig verplaatst naar de Sahel. We kunnen niet meer praten over een nationaal probleem! Namen die je nu ook leest in de artikelen zijn naast de CEDEAO, nu ook de Afrikaanse Unie en de VN-veiligheidsraad. Als onderhandelingen niet werken, wordt een aanval voorbereid, maar wie beheerst de woestijn zoals zij?
Hier in Bamako lijkt maar niets te gebeuren dat echt kan zorgen voor vertrouwen in de transitie-regering, in een gedegen aanpak van deze mastodonte problemen.

Ik dobber verder, op de oceaan weliswaar, of misschien ernaartoe...

faits divers

Ik had al even geleden bedacht dat dit stukje faits divers te noemen, maar het dekt de lading niet. Het feit dat de Malinese president in zijn bureau is aangevallen en gekwetst werd kan je amper een fait divers noemen. Oh nee, het gaat niet, het gaat helemaal niet. SOS MALI! MAYDAY! MAYDAY! Het land gaat ten onder. Op nieuws-sites spreekt men bij de commentaren onderaan over de somalisation van Mali. Als men hier in Bamako zo blijft klooien en het noorden verder aan zijn lot over laat, gaat het land naar de vaantjes, breekt het in twee en lijkt er een eindeloze oorlog voor de deur te staan. Weet dat een zeer gefrustreerde en razende en huilende ziel tot u spreekt.

De CEDEAO en kapitein Sanogo waren overeengekomen dat Dioncounda Traoré interim-president zou blijven voor het komende jaar. Er was veel discussie over geweest, Sanogo wou aanvankelijk niet omdat Traoré behoort tot de oude politieke familie van ATT, de vroegere president. Malinezen hoeven die corrupte politici niet meer en wie kan het hen kwalijk nemen, maar een oplossing moest er komen voor 22 mei, einde van de 40-daagse transitie. Het werd steeds spannender tot dus zondag dat akkoord bereikt werd. Oef! Zou nu eindelijk te tijd gekomen zijn dan men in Bamako kalmeert en verdomme eens naar het noorden gaat kijken waar de MNLA (de Toeareg die onafhankelijkheid willen van een seculier Azawad) en Ansar Dine (de islamisten die de sharia willen instellen in heel Mali) tot een overeenkomst gekomen zijn. Geen goed nieuws. En wat gebeurt hier in Bamako op maandag, manifestaties tegen Traoré (zie foto) tot en met agressie in zijn bureau. Geen rust in Bamako dus en de CEDEAO dreigt weer met sancties.

Naast frustratie, razernij en droefheid voel ik ook afstand, meer en meer. De oceaan lonkt, een nieuwe etappe kondigt zich aan.

En dan toch nog even over die faits divers:

* De auto geeft 45° C aan, dat betekent dat het op sommige plaatsen in de zon zeker tegen de 50° C aanloopt. Ik slef me door de dagen. En geniet van de mango-regens die al twee keer overvloedig neerdaalden.

* Baba heeft ook bij de vierde poging geen visum gekregen en van Adama, onze nummer 1 gids die werd uitgenodigd naar België en dus ook met visa-voorbereidingen bezig was, kreeg ik de verklaring. Malinezen dienen deze dagen beter geen visumaanvraag in, men is bang dat ze eens in het Shengen-domein aangekomen omwille van de huidige politieke situatie onmiddellijk politiek asiel zullen aanvragen. Tant pis voor Baba en Adama die alles behalve dat van plan waren.

* En dan kreeg ik nog reklame in mijn mail-box : Wat kan de KBC-Uitvaartverzekering voor u betekenen? Tja …

waarheen?

En nee, we waren er nog niet. Vorige week maandag begonnen de schoten weer, deze keer met doden. 20, 25, 27 … wie weet het echte aantal? Naarmate de knallen toenamen, kelderde mijn gemoed. Wat een ontgoocheling! Dit is een straatje zonder eind of met een bloedig eind. Zogezegd (ik sprak voorheen al over propaganda) zijn het de rode baretten, het deel van het leger dat achter de afgetreden president ATT stond/staat, die de groene baretten van kapitein Sanogo aanvielen. Deze laatste beweert dat hij alles doet om de veiligheid in het land te garanderen en dat de rode baretten, versterkt door  huursoldaten, Mali trachtten te destabiliseren. Afgelopen weekend weer veel arrestaties door de groene baretten die de rode baretten uiteraard viseren en willen dat deze staatsvijanden terechtgesteld worden. Of misschien vreest Sanogo vooral voor zijn eigen hoofd en is het daarom dat hij de touwtjes in handen blijft houden. En waar is nu de transitie-regering? Deze nacht hoorde ik nog schoten maar sinds afgelopen dinsdag zou dat vooral in de lucht zijn.                                                       

Ik voel me boos, zelfs ten einde raad. Terwijl men hier in de hoofdstad soldaatje speelt, beginnen de islamisten in Timboektoe aan het vernietigen van het cultureel patrimonium. Ik voel me nog steeds niet onveilig in Bamako maar denk nu: WIL ik hier nog blijven?