Mata

Samba vindt Mata leuk en N’Yélé koos deze week “L’Encyclopédie de la sexualité” in de schoolbibliotheek. Hoe begin je hier ooit over, had ik al gedacht, en bleek weer dat het beste moment hetgene is welk de kinderen zelf aangeven. Bij het volgende België-bezoek schaf ik ons nog een leuk boek hierover aan, maar met dat uit de bib kwamen we al een heel eind op weg.

Oké, er zijn dingen die moeten uitgelegd, maar er is ook veel dat ze weten en dat wij mogelijk in de loop der jaren vergaten. Er slingerde een papiertje rond in de salon. Samba had een hele rij “I love Mata”’s  gekrabbeld, maar toen ik nog eens van dichterbij keek zag ik dat “I love Mata” afgewisseld werd door “ I love Samba”. Dat je alleen iemand graag kan zien als je ook heel veel van jezelf houdt, hoef ik hem alvast niet meer uit te leggen.

Ondertussen leren we elke dag Guinée wat meer kennen. We zitten nog steeds in een West-Afrikaanse sfeer, maar net zoals dat het geval is voor België en Nederland, komen hoe langer hoe meer verschillen bovendrijven. Ik heb het er graag nog eens over. Afgelopen weekend proefden we alvast van de geneugten, een weekendje buiten de stad met Mata en familie, en hadden een heerlijke voormiddag uitgelaten ploeterend in een riviertje.

malimali

Vrienden van Mali!

Ga onmiddellijk naar www.malimali.org.
Bewonder de prachtige bogolan-jurken en accessoires.
En dan, en dat is het allerbelangrijkste, BESTEL!

Sophie besloot in haar Hotel Djenné Djenno te blijven en opende een e-winkel met eigen creaties in traditionele technieken.

Dus snel nog voor de feestdagen.
Een geschenk voor je dierbaren wordt er ook één voor Mali.

oost west

Van reizen kregen de wereldburgers niet genoeg. Dus we maakten een boot en vaarden de nieuwe woonst rond.

N'Yélé stapte uit om haar eigen kamer te tonen ...

en de keuken ...

 

en de badkamer met de vaten die een belangrijke rol spelen in onze watervoorziening.

 

... thuis best, zeg maar. En zo voelt het ook. Er bleef een vriendinnetje slapen en de jongen van de bovenburen en de kinderen van de overburen zijn trouwe speelmakkers geworden. Oef.

Zelf wou ik aanvankelijk vooral cocoonen. Tijd nemen om het één en ander door te slikken. De Tounga B&B, het mij zo dierbare huis in Badalabougou, de dierbaren die bleven, Bamako met zijn nachtlichtjes weerkaatst in de Niger en die zwoele wind daarbij ...

 

 

 



En toen ...

op een mooie middernacht verlieten we Bamako. Kids, ik, Aoua, de chauffeur en de 'convoyeur' vooraan ...

... en wat we niet hadden weggegeven van onze inboedel achteraan in onze 'groooooooooote camion'. Met deze kinderen reis ik de wereld rond.

Mali reden we met alle gemak uit maar Guinée binnenkomen werd een langer verhaal, vooral ook omdat onze vrachtwagen nog ander materiaal meevoerde dat maar niet ingeklaard raakte en we na 14 uren aan deze boeiende grenspost dan ook met enorme opluchting achterlieten...

 

om resoluut onze weg verder te zetten - de woestijn achterlatend, de tropische regens trotserend - ...

 



recht naar de OCEAAN!

Ann in Le Diplomate

Bij een nieuwe fase, hoort een foto. Eén die verwijst naar het bruisende Bamako waar ik dit laatste anderhalf jaar zo van genoten heb. En die gaat over muziek want genomen in de bar waar op vrijdagavond het orkest speelt van Toumani Diabaté die je er zelf alleen met veel geluk ziet optreden wat het geval was de avond van deze foto! Rond half twee kwam hij zijn orkest vervoegen en in een paar seconden ging de muzikale kwaliteit van aangenaam naar meesterlijk. Oh, en hij zegt ook iets over bijzondere klanten, daar hij genomen werd door Ziggy uit Australië die een pennevriend werd.
Bye bye Bamako.

Ondertussen stoomt het hier alle gaten uit. De ene uitdaging volgt de andere op. Maar een school is er al en sinds kort een huis ook. Drie slaapkamers, twee badkamers, salon, eetplaats, keuken, terras, voor 150 euro per maand. Geen water dus ook geen waterfaktuur. Electriciteit op rantsoen dus een minimale electriciteitsfaktuur. Fakturen is voor mensen met werk. Daar hoor ik binnenkort weer bij - zei ze hardop wensend - maar we moeten voorzichtig beginnen.

Conakry is nog meer back to the roots, noem het back to basics. Ik ben gek. De spanning loopt op, maar er is geen twijfel.

zo is het en niet anders

Daar enkele niet onbelangrijke personen nog dienden ingelicht te worden, met vertraging verschenen, bij deze officieel.

Het dagelijkse leven, zoals we dat tot nog toe al die jaren in Bamako gekend hebben, is niet meer. Deze gedachte bleef de laatste schooldag door mijn hoofd zoemen. Tegelijkertijd gingen op 30 juni Abi van het ontbijt en de keuken, Evarice de dagwaker, Tafsir de nachtwaker, Boubacar de chauffeur en Dramane de strijker en weekendwerker naar huis om de volgende dag niet meer terug te keren. De deuren gingen dicht. Het neertypen doet me nog steeds huilen. Tounga is niet meer, durf ik nog niet schrijven of kan ik nog niet. Ik woon nog in het huis, mijn trouwe Oscar waait binnen en buiten en waakt en werkt en mijn dierbare Aoua blijft voor de kinderen zorgen.

Terug naar begin juli, daar voor die driesprong. Blijf ik in Bamako, de vertrouwde optie? Moet ik terugkeren naar België, de onvoorstelbare optie? Of verhuis ik naar de oceaan, de spannendste optie? Dus op onderzoek uit, met de taxi-brousse naar Conakry, een 24-uur durende sardienen-ervaring, maar daar hadden we voor gekozen. Ik reed van een redelijk groen – want regenseizoen – savanne landschap naar een steeds uitbundiger woud van overvloedige plantengroei en water.

Wat een continent! In Mali kan je de armoede nog enigszins begrijpen; het land is droog en uitgestrekt met weinig interessants in de grond. Het gebrek aan alles stoot hier tegen de borst maar in Guinée verga je van onbegrip en woede. Het Zwitserland van West-Afrika, met zijn vruchtbare aarde – ik at onderweg de heerlijkste ananas – en quasi onuitputtelijke rijkdommen in de grond, geïllustreerd door de treinen die onophoudelijk bauxiet naar de hoofdstad voeren. Wanbeleid, onmenselijke dictators, etnische geschillen en je krijgt een land dat zo mogelijk nog armer is dan Mali. Conakry ligt aan het water en dat is adembenemend, maar electriciteit is er meer niet dan wel en de straten en stranden zijn smerig. Desalniettemin is de geur Afrika, vermengd hier met het zilte van de zee, en de sfeer in de stad is broeierig, de huiden zwart, het zweet bedwelmend, de regens overvloedig en de oceaan aanlokkelijk.

Ik blijf in Afrika, ik ga naar Conakry.

groot!

Zij zal in Mali blijven. Hoewel ze bijna een maand geleden drie werd, is ze toch nog te jong om zonder begeleiding te vliegen. Haar moet je dat niet wijsmaken want het adjectief dat ze zelf het liefst voor haar naam zet is "groooote Sira"!

N'Yélé en Samba vertrekken wel, zonder begeleiding, op vakantie naar oma en opa. Van beide kanten wordt danig afgeteld.

Ik blijf thuis en hoop binnen dit en een maand een beslissing genomen te hebben. Er zijn drie opties, die komen nog aan bod.